Πρόλογος

 

 

Στα τέλη της δεκαετίας του 70 εδώ στην Ελλάδα λόγω κόστους για να αποκτήσει κάποιος μια φωτογραφική μηχανή έπρεπε να πείσει τη θεία του που έρχονταν από την Αμερική για vacation να του φέρει μία κρυφά μέσα στη βαλίτσα ανάμεσα στα ρούχα.

Ήταν δύσκολη ακόμη και η απόκτηση μίας μηχανής που αν γινόταν με νόμιμο τρόπο χρειαζόταν κάποια μηνιάτικα. Ήταν όμως το πάθος, η αγάπη για την φωτογραφία και την τέχνη που έσπρωχνε αρκετούς νέους να ασχολούνται μανιωδώς μ αυτήν.

 

Οι καιροί άλλαξαν, η τεχνολογία βοήθησε, τα σύνορα άνοιξαν και τώρα ο καθένας μας έχει τη δυνατότητα να έχει και μια και δυο και περισσότερες φωτογραφικές μηχανές. Από την συνηθισμένη έως και την πιο πολύπλοκη. Φωτογραφικές μηχανές κλασικές με φιλμ, ψηφιακές, αυτόματες, ενσωματωμένες πάνω σε κινητά, μηχανές και βιντεοκάμερες μαζί στο μέγεθος ενός πακέτου τσιγάρων για να χωρά σε μια τσέπη. Μηχανές ρετρό, κόντρα στη σύγχρονη τεχνολογία, με περιορισμένες δυνατότητες (Lomography) για να έχουμε καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, μηχανές, μηχανές, μηχανές

 

Από την άλλη και πάλι, σαν χρήστες της σύγχρονης τεχνολογίας και με προγράμματα όπως το photoshop, με τη βοήθεια ενός υπολογιστή στο σπίτι διορθώνουμε, μετατρέπουμε, αλλάζουμε, δημιουργούμε ότι θέλουμε και λαχταρά η φαντασία μας. Έχοντας εύκολα πρόσβαση στο internet, ο καθένας δημιουργεί μια ιστοσελίδα, και παρουσιάζει τη δουλειά του, καλλιτεχνική ή μη, και παράλληλα ενημερώνεται για τη δουλειά άλλων φωτογράφων στην άλλη πλευρά της γης. Έως εδώ καλά. Τίποτα το μεμπτό. Θα έλεγε μάλιστα κάποιος πάρα πολύ καλά...

 

Υπάρχει όμως ένα αλλά

 

Μήπως αυτή η απόλυτη τεχνολογία και οι δυνατότητες που απορρέουν από αυτήν μας κάνει μερικές φορές πιο απόμακρους, πιο μοναχικούς σαν ανθρώπους; Να κλεινόμαστε σε ένα δωμάτιο και να θεωρούμε τους εαυτούς μας αυτοκράτορες της τέχνης;

 

Και για να το πάμε πιο πέρα,.να κρυβόμαστε πίσω από την ανωνυμία που μας προσφέρει το μέσον και να κάνουμε υπερβάσεις και ακρότητες; Να έχουμε εικόνες όπως παιδικής πορνογραφίας και εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. (Βιασμοί κοριτσιών από συμμαθητές τους στα σχολεία, έτσι για πλάκα...)

 

Πόσο πραγματικά ήμασταν έτοιμοι για να δεχτούμε να διαχειριστούμε μια τέτοια αλλαγή;

 

 

Στρατής Τσουλέλλης

Πρόεδρος ΦΕΜ